Κατ’ αρχήν θα πρέπει να συμφωνήσουμε ότι τόσο ο θηλασμός του δακτύλου όσο και η χρήση της πιπίλας είναι φυσιολογικές συνήθειες κατά τη βρεφική ηλικία,

που προκύπτουν από το ένστικτο της θρέψης, ως αντικατάσταση της συνήθειας του θηλασμού. Ο θηλασμός του δακτύλου όπως και η χρήση της πιπίλας θεωρούνται επιβλαβείς έξεις μετά την ηλικία των 3,5-4 ετών. Εάν συνεχιστούν μετά την ηλικία αυτή, μπορεί να προκαλέσουν μόνιμα ορθοδοντικά προβλήματα όπως αυξημένη πρόταξη της άνω γνάθου ή/ και πρόσθια χασμοδοντία (κενό κατά το κλείσιμο του στόματος ανάμεσα στα άνω και κάτω μπροστινά δόντια). Τα παραπάνω ορθοδοντικά προβλήματα τις περισσότερες φορές διορθώνονται αυτόματα εάν οι παραπάνω έξεις διακοπούν έγκαιρα. Στην αντίθετη περίπτωση διορθώνονται με ορθοδοντική θεραπεία.

Στο ερώτημα ποιό από τα δύο (δάκτυλο ή πιπίλα) είναι προτιμότερο, η απάντηση είναι ότι η πιπίλα είναι προτιμότερη από το θηλασμό του δακτύλου, γιατί διακόπτεται ευκολότερα. Το δάκτυλο διακόπτεται πιο δύσκολα στο παιδί με τη χρήση ειδικών βερνικιών (τα προμηθεύεται κανείς εύκολα από το φαρμακείο), ή ακόμη εάν χρειαστεί, με ειδικό ορθοδοντικό «σιδεράκι» που εμποδίζει το παιδί να βάζει το δάκτυλο στο στόμα. Βασική προϋπόθεση για όλα τα μέσα διακοπής του θηλασμού του δακτύλου, είναι να έχει προηγηθεί συζήτηση με το παιδί, και να έχει πεισθεί και το ίδιο ότι είναι κάτι που χρειάζεται να γίνει για την υγεία του. Κάθε μέσο διακοπής του δακτύλου θα πρέπει να παρουσιάζεται στο παιδί από τους γονείς και τον παιδοδοντίατρο, σαν βοήθεια και όχι σαν τιμωρία.

ΠΗΓΗ: www.pedodentist.gr

 

 

{fcomment}

Scroll to top