Η κλινική σημασία της ανάκλασης των δοντιών

Του Καπαγιαννίδη Δημήτρη ( Οδοντίατρος )

Τα δόντια τα βλέπουμε επειδή ένα μέρος του προσπίπτοντος φωτός ανακλάται από αυτά προς το μάτι του κλινικού. Ο κλινικός πρέπει να αναγνωρίζει αν το ανακλώμενο φως προέρχεται από την εσωτερική δομή του δοντιού (οδοντίνη, αδαμαντίνη) ή την θαμπάδα της κατοπτρικής και της υπόλοιπης επιφάνειας του δοντιού.

Η επιφανειακή ανακλαστικότητα, όταν υπάρχει με την μορφή των κατοπτρικών ανακλάσεων, αποτελεί κυρίαρχο παράγοντα της αντίληψης του σχήματος του δοντιού, και έτσι έχει την μεγαλύτερη κλινική σημασία.

Οι επιφανειακές ιδιότητες των δοντιών που πρέπει να ξεχωρίζει ο κλινικός είναι η τραχύτητα (Gloss) και η στιλπνότητα (Luster).
Η τραχύτητα δημιουργεί τις κατοπτρικές ανακλάσεις και έχει την μέγιστη κλινική σημασία. Η στιλπνότητα δημιουργεί το γυάλισμα ή την θαμπάδα της κατοπτρικής και μη επιφάνειας του δοντιού.

Την τραχύτητα που ονομάζεται και μικρο-μορφολογία την δημιουργούμε αρχικά χτίζοντας και κατόπιν διαμορφώνοντας με τροχολιθάκια το αισθητικό υλικό (κεραμικό, ρητίνες). Την Στιλπνότητα την δημιουργεί το υλικό (κόκκοι) και η επεξεργασία του (όπτηση, πολυμερισμός, λείανση, στίλβωση).

Η επιτυχία της αποκατάστασης δημιουργείται όταν οι κατοπτρικές ανακλάσεις (τραχύτητα) είναι ίδιες και όταν η στιλπνότητα είναι ίδια. Η ποιοτική διαπίστωση τραχύτητας γίνεται από την ακρίβεια της εστίασης (sharpness, focus) και της στιλπνότητας, γίνεται με μεγέθυνση της φωτογραφικής εικόνας.

 

 
 

 

 

 

 

Scroll to top